تفسیر کلام گهربار امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام در نهج‌البلاغه، حکمت ۱٤۱ که می‌فرمایند: «قِلَّةُ الْعِیَالِ أَحَدُ الْیَسَارَیْنِ» (کمیِ عیال و فرزند، یکی از دو [عامل] گشایش و آسایش است) چیست؟ با توجه به برخی توصیه‌های دینی و رویکردهایی که بر تکثیر فرزند و نقش بانوان در این زمینه تأکید دارند، این سخن حضرت چگونه تبیین می‌شود؟